Jak wynika z badań, najczęstszą chorobą weneryczną jest rzęsistkowica. Każdego roku dotyka ponad 200 mln ludzi. Rzęsistkowicę wywołuje rzęsistek pochwowy (Trichomonas vaginalis) – jednokomórkowy pierwotniak przenoszony podczas kontaktów płciowych. Chorzy na rzęsistkowicę częściej narażeni są na zakażenie chlamydią, rzeżączką oraz HIV. Aby zdiagnozować chorobę, należy wykonać test na rzęsistkowicę. Jest to badanie nieinwazyjne i bardzo dokładne. Badanie opiera się na technice PCR, która pozwala na wykrycie DNA pierwotniaka. Czułość testu wynosi ponad 99%.
U kobiet choroba skutkuje zapaleniem pochwy. Objawia się to nasilonymi upławami, świądem okolic intymnych oraz bólem podczas stosunku. Ponadto kobiety skarżą się na nasilone dolegliwości podczas menstruacji.
Mężczyźni zarażeni rzęsistkiem cierpią na nie rzeżączkowe zapalenie cewki moczowej. Często bywa, że choroba przebiega bezobjawowo. Jeśli występują objawy to w postaci wycieku z cewki moczowej, świądu, pieczenia, zaczerwienienia.
W wyniku powikłań rzęsistkowicy u mężczyzn dochodzi do uszkodzenia pęcherza moczowego oraz zapalenia prostaty.
Rzęsistkowica często przebiega bezobjawowo. Nieleczona choroba może doprowadzić do stanów zapalnych jajowodów – a w efekcie do ciąży pozamacicznej. Warto wykonać test profilaktycznie, aby wykluczyć lub potwierdzić rzęsistkowicę. Test na rzęsistkowicę można wykonać bez wychodzenia z domu. Badanie polega na pobraniu wymazu z pochwy/sromu/żołędzi/napletka – w zależności od przypadku.

Cena testu na rzęsistkowicę wynosi 109zł.

Spis treści:

  1. Informacje ogólne
  2. Przyczyny
  3. Objawy
  4. Leczenie

1. Rzęsistkowica – informacje ogólne

Rzęsistkowica (trychomonadoza łac. trichomonadosis, ang. trichomoniasis) – choroba wywoływana przez pierwotniaki z rodzaju Trichomonas (rzęsistki). Patogeny przenoszone są drogą płciową i zajmują drogi moczowo-płciowe. Rzęsistkowica jest chorobą weneryczną i dotyczy w głównej mierze kobiet. U kobiet występuje najczęściej w pochwie, rzadziej w cewce moczowej i w szyjce macicy. Rzęsistkowica u mężczyzn występuje na napletku i żołędzi, w cewce moczowej i gruczole krokowym. Szacuje się, że około 20% kobiet i 10% mężczyzn choruje na rzęsistkowicę. Wielu pacjentów nie zdaje sobie sprawy z tego, jakie konsekwencje może nieść nieleczona rzęsistkowica. Zapobieganie zakażeniu rzęsistkiem jest najskuteczniejszym sposobem walki z tą chorobą.

Rzęsistkowica – profilaktyka:

  1. stosowanie prezerwatyw,
  2. związek monogamiczny (z jednym, stałym partnerem),
  3. rezygnacja ze współżycia z osobą zarażoną (nawet w trakcie leczenia),
  4. ograniczenie korzystania z publicznych toalet,
  5. noszenie wyłącznie własnej bielizny,
  6. przestrzeganie zasad higieny osobistej (własny ręcznik, szczoteczka do zębów, częste kąpiele).

rzęsistkowica

2. Rzęsistkowica – przyczyny

Zazwyczaj do zakażenia rzęsistkiem dochodzi podczas kontaktów seksualnych. Przyczyną zarażenia mogą być również pocałunki. Zdarza się, że jeśli nosicielem rzęsistka jest kobieta, choroba jest przenoszona na noworodka w trakcie porodu. Sporadycznie choroba może być przenoszona wskutek korzystania z publicznych toalet.

objawy rzęsistkowicy

3.Rzęsistkowica – objawy

Najczęściej pacjenci nie są świadomi, że objawy , z jakimi się borykają to rzęsistkowica. Jak wygląda miejsce zainfekowane przez rzęsistki?

Najczęściej pierwszym objawem jest zaczerwienienie, wypryski, silny świąd. Objawy rzęsistkowicy u kobiet to także nietypowe upławy (zielone, żółte, szare, pieniste), częste parcie na oddawanie moczu, dyskomfort w czasie uprawiania seksu. Rzęsistkowica pochwy jest bardzo uciążliwą chorobą. Często kobiety bagatelizują objawy, co może nieść poważne skutki zdrowotne.
Rzęsistkowica objawy u mężczyzn ma podobne jak w innych chorobach wenerycznych (np. chlamydia, mykoplazmoza). Do najczęściej spotykanych należą: ostre zapalenia napletka i żołędzi, pęcherza i cewki moczowej, a także zapalenie prostaty. Często wskutek zarażenia pojawia się zaczerwienienie, pieczenie oraz świąd. Nierzadko towarzyszy temu śluzowo-ropna wydzielina.

Rzęsistkowica – zdjęcia:

rzęsistek pochwowy rzęsistki pochwowe

4. Rzęsistkowica – leczenie

Jak można dowiedzieć się, czy choroba z którą się zmagasz to rzęsistkowica? Badanie polega na pobraniu materiału biologicznego z cewki moczowej, pochwy lub osadu moczu. Analiza mikroskopowa jest bardzo dokładna i pozwala na postawienie diagnozy jaką jest rzęsistkowica. Leczenie domowe może być skuteczne, jeśli zastosujemy rośliny, które wzajemnie współdziałają. Działanie przeciwpasożytnicze wykazują na przykład:

  1. Komosa piżmowa,
  2. owoce rangoon creeper,
  3. berberys zwyczajny,
  4. olej z goździka korzennego,
  5. wyciąg z nasion grejpfruta.

Wizyta u lakarza jest jednak nieunikniona. Rzęsistkowica leczenie naturalne ma dość utrudnione, gdyż należy wdrożyć antybiotykoterapię. Leczenie rzęsistkowicy polega na zażywaniu leków przeciwpierwotniakowych, których zadaniem jest zahamowanie rozwoju patogenów oraz wyeliminowanie z ciała człowieka pierwotniaków. Lekarz przepisuje zazwyczaj pochodne imidazolu (np. metronidazol, tinidazol, ornidazol, fimidazol). Antybiotykoterapia może być stosowana, jeśli wyniki badań wskazują na to, że to rzęsistkowica. Leki te przyjmowane są zazwyczaj 1 – 3 razy dziennie. Po 3 tygodniach wykonuje się badanie kontrolne. Najczęściej pierwsze leczenie okazuje się być skuteczne. Co można zrobić, aby nie wróciła do nas rzęsistkowica? Jak leczyć partnera który jest nosicielem? Leczenie farmakologiczne warto uzupełnić o zmiany w stylu życia. W czasie terapii należy powstrzymać się od kontaktów płciowych. Ponadto należy zwrócić szczególną uwagę na higienę. Warto nadmienić, iż jest to choroba uleczalna, ale nie jest wykluczone ponowne zarażenie.

Rzęsistkowica – leki bez recepty

Jeśli diagnoza rzęsistkowicy została postawiona, warto wesprzeć terapię antybiotykami o probiotyki, które są dostępne bez recepty. Ponadto zaleca się stosowanie suplementów wspierających pracę żołądka i jelit. Leki bez recepty na rzęsistkowicę nie są tak skuteczne jak antybiotyk, dlatego wizyta u lekarza (ginekologa, wenerologa lub urologa) jest konieczna i należy odbyć ją niezwłocznie po wystąpieniu objawów.

Źródła:

  1. Choroby zakaźne u dzieci; Carol J. Baker; PZWL Wydawnictwo, Warszawa 2010, wyd.1; ISBN: 978-83-200-3838-5
  2. Choroby zakaźne i pasożytnicze – epidemiologia i profilaktyka; Anna Baumann-Popczyk, Małgorzata Sadkowska-Todys, Andrzej Zieliński; Alfa Medica Press Wydawnictwo, Bielsko-Biała 2014, wyd.7; ISBN: 978-83-7522-114-5
image_pdfPobierz PDF